Przejdź do treści

Wiedza o cheerleadingu

Cheer dance i pom dance, czym się różnią taneczne odmiany cheerleadingu

Nie każdy cheerleading to podnoszenia i salta. Odmiany taneczne, czyli cheer dance, a w nim przede wszystkim pom dance, opierają się na choreografii, synchronizacji i technice tańca. To najczęstsza droga, od której zaczynają szkolne zespoły i grupy w domach kultury.
Spis treści
  1. Czym jest cheer dance
  2. Czym jest pom dance
  3. Czym się różnią
  4. Jak ocenia się układ taneczny
  5. Trening w odmianach tanecznych
  6. Od czego zacząć w zespole szkolnym

Czym jest cheer dance

Cheer dance to wspólna nazwa tanecznej rodziny konkurencji cheerleadingu. Drużyna pokazuje układ do muzyki, w którym nie ma stuntów, piramid ani rzutów. Zamiast nich pojawiają się elementy taneczne: obroty, skoki, wykopy, praca nóg i rąk, zmiany formacji i efekty grupowe, w których kolejne osoby wykonują ten sam ruch z niewielkim opóźnieniem.

W zależności od organizatora i regulaminu w tej rodzinie wyróżnia się kilka stylów. Najczęściej spotykane to pom dance, hip-hop i jazz, a w części zawodów konkurencja nazywa się performance cheer. Nazwy kategorii i ich zakres zawsze trzeba sprawdzić w aktualnym regulaminie organizatora, bo różne federacje dzielą konkurencje taneczne trochę inaczej.

Czym jest pom dance

Pom dance to układ taneczny z pomponami w obu dłoniach przez cały występ albo większość jego części. Pompony są tu narzędziem, a nie ozdobą: układ buduje się wokół ostrych, czystych ruchów rąk, które pompony powiększają i podkreślają kolorem. Dobrze wykonany pom dance wygląda z trybun jak jeden ruchomy obraz.

Najważniejsze cechy pom dance to:

  • precyzyjne pozycje rąk, takie jak wysokie V, niskie V, T, sztylety i ręce na biodrach,
  • ostre zatrzymania ruchu, bez rozmazywania i bujania pomponami,
  • efekty wizualne tworzone przez całą grupę, na przykład fale i kaskady,
  • synchronizacja, czyli wszystkie pompony w tym samym miejscu w tym samym momencie,
  • energia i wyraz twarzy przez cały układ.

Pozycje rąk i inne pojęcia wyjaśnia słownik cheerleadingu. O wyborze samych pomponów piszemy w poradniku pompony cheerleaderek.

Czym się różnią

W praktyce pom dance jest jedną z odmian cheer dance. Kiedy ktoś mówi „cheer dance”, ma zwykle na myśli całą taneczną część cheerleadingu albo, zależnie od zawodów, styl bez pomponów albo z dowolnym rekwizytem. Kiedy mówi „pom dance”, chodzi o konkretny styl, w którym pompony są obowiązkowe i stanowią główny środek wyrazu.

CechaPom danceInne style cheer dance
Rekwizyt Pompony przez większość układu Zwykle bez pomponów albo według regulaminu
Charakter ruchu Ostre, kanciaste ruchy rąk Zależnie od stylu, na przykład płynny jazz albo dynamiczny hip-hop
Efekty wizualne Kolor i ruch pomponów w całej grupie Formacje, linie, poziomy
Technika taneczna Obroty, skoki, wykopy Technika właściwa dla stylu
Stunty i rzuty Brak Brak

Wspólne dla obu jest to, czego w nich nie ma: podnoszeń i rzutów. Dzięki temu konkurencje taneczne są dostępne dla osób bez przygotowania gimnastycznego, a próg wejścia dla nowego zespołu jest niższy niż w konkurencji cheer. Pełny przegląd konkurencji znajdziesz w tekście o dyscyplinach cheerleadingu, a o konkurencji z akrobatyką w artykule o cheerleadingu sportowym.

Jak ocenia się układ taneczny

Szczegóły punktacji zależą od organizatora, ale sędziowie patrzą zazwyczaj na kilka obszarów.

  1. Technika, czyli poprawność obrotów, skoków, wykopów i pozycji rąk.
  2. Synchronizacja całej grupy, w pom dance szczególnie wyraźnie widać każdą spóźnioną rękę.
  3. Choreografia, czyli pomysł, zmiany formacji, wykorzystanie przestrzeni i muzyki.
  4. Efekty wizualne, takie jak fale, kaskady i nagłe zmiany koloru pomponów.
  5. Prezentacja, czyli energia, wyraz twarzy i kontakt z widownią.

Odliczenia dostaje się zwykle za upuszczenie pomponu, wyraźne błędy w synchronizacji, przekroczenie czasu i elementy niezgodne z regulaminem. Szczegóły dnia startu opisuje artykuł o tym, jak wyglądają zawody cheerleadingu.

Trening w odmianach tanecznych

Trening taneczny różni się od treningu stuntowego. Mniej jest pracy siłowej w grupach, więcej techniki tańca i powtarzania układu.

  • Rozgrzewka z mobilnością bioder, kolan, kostek i barków, bo wykopy i skoki mocno obciążają te stawy.
  • Ćwiczenia techniczne, czyli obroty, skoki, rozciąganie do wykopów, praca stóp.
  • Ćwiczenia pozycji rąk przed lustrem, najpierw bez muzyki, potem na liczenie, na końcu do muzyki.
  • Nauka układu fragmentami po osiem taktów, łączenie ich i dopracowanie przejść.
  • Praca nad wytrzymałością, żeby energia nie spadała pod koniec występu.

W konkurencjach tanecznych też obowiązuje rozsądek: skoki i akrobatyka taneczna, jeśli występują, wprowadza się stopniowo, na odpowiedniej nawierzchni i pod okiem trenerki. Jak przygotować ciało do zajęć, opisuje poradnik o rozgrzewce i rozciąganiu.

Od czego zacząć w zespole szkolnym

Dla nowej grupy w szkole albo domu kultury pom dance jest zwykle najprostszym startem. Pompony dają szybki efekt, a pierwszy prosty układ da się przygotować w kilka tygodni.

  1. Zacznij od pozycji rąk i ostrych zatrzymań bez muzyki.
  2. Dodaj proste kroki w miejscu i zmiany ustawień w dwóch liniach.
  3. Wybierz krótki fragment muzyki z wyraźnym rytmem i ułóż do niego układ.
  4. Dopiero gdy grupa jest zgrana, dodawaj obroty, skoki i efekty grupowe.

Gotowy pomysł na pierwszy występ znajdziesz w poradniku taniec z pomponami na apel i festyn, a szerzej o układaniu choreografii w tekście choreografia krok po kroku.

Pytania

Najczęstsze pytania

Czy w pom dance są podnoszenia?
Nie. Pom dance to konkurencja taneczna, w której nie wykonuje się stuntów, piramid ani rzutów. Układ opiera się na technice tańca, pozycjach rąk i efektach tworzonych pomponami.
Czy cheer dance i pom dance to to samo?
Nie do końca. Pom dance jest jednym ze stylów w tanecznej rodzinie cheer dance, wyróżnionym przez obowiązkowe pompony. Dokładny podział konkurencji zależy od regulaminu organizatora zawodów.
Od czego najlepiej zacząć z nową grupą?
Najczęściej od pom dance, bo pompony szybko dają efekt, a pierwszy prosty układ można przygotować w kilka tygodni. Zaczyna się od pozycji rąk i ostrych zatrzymań, a dopiero potem dodaje kroki i obroty.