Rider techniczny wzór dla zespołu tanecznego i rider sceniczny, co wpisać, żeby organizator potwierdził warunki przed występem

Rider techniczny wzór dla grupy tanecznej

Poniższy wzór mieści się na jednej stronie. Skopiujcie go, uzupełnijcie liczby dla swojego składu i wysyłajcie razem z każdą ofertą.

• Skład i czas: liczba osób na scenie, liczba wejść i długość każdego, łączny czas na obiekcie
• Powierzchnia: wolna podłoga minimum 7 na 7 metrów dla ośmiu osób, nawierzchnia równa i sucha, wykluczone kostka i mokra trawa
• Wysokość w świetle: minimum od podłogi do najniższego elementu nad sceną, wpisana w metrach
• Dźwięk: odtwarzanie z naszego pliku, wejście jack albo USB, odsłuch skierowany na scenę
• Światło: oświetlenie całej powierzchni tańca, bez stroboskopu w czasie podnoszeń
• Garderoba: zamykane pomieszczenie z lustrem i dostępem do wody, blisko sceny
• Próba: okno na wejście na scenę przed wydarzeniem, z godziną
• Kontakt w dniu występu: osoba po stronie organizatora i nasz kierownik grupy

Wymagania konieczne zaznaczcie osobno od preferowanych, żeby organizator wiedział, o czym da się rozmawiać, a o czym nie.

Co powinien zawierać rider techniczny grupy tanecznej

Muzyczne ridery mają input listę, plan sceny i wymagania konsolety. U grupy tanecznej ciężar leży gdzie indziej: liczy się podłoga, wysokość i czas. Tabela poniżej pokazuje, co w każdej sekcji podać, żeby organizator mógł to sprawdzić u siebie bez dzwonienia do was.

Dwie liczby o podłodze, które muszą być w riderze

Najważniejsze zdanie całego dokumentu brzmi mniej więcej tak: potrzebujemy wolnej, płaskiej i suchej podłogi o wymiarze co najmniej X na Y metrów oraz wysokości w świetle co najmniej Z metrów. Wolnej, czyli po ustawieniu stołów, krzeseł i sceny, a nie przed. Ta różnica potrafi wynosić kilka metrów, bo organizator mierzy salę, a wy potrzebujecie tego, co z niej zostaje.

Orientacyjnie skład sześcioosobowy potrzebuje około 6 na 6 metrów, ośmioosobowy około 7 na 7, a dwunastoosobowy około 9 na 9. Wysokość w świetle poniżej 3 metrów, typowa dla sali bankietowej w hotelu, wyklucza podnoszenia i wyrzuty, a hala sportowa z siedmioma metrami pozwala zatańczyć układ zawodniczy w całości. Rozpisaliśmy te wymiary razem z długością wejść w tekście o tym, ile trwa pokaz taneczny i ile miejsca potrzebuje, i to jest najprostszy załącznik, jaki możecie dołączyć do własnego ridera.

Wpiszcie też nawierzchnie wykluczone, bo to oszczędza jeden wyjazd rocznie: mokra kostka brukowa, żwir, trawa bez podestu, świeżo woskowany parkiet i metalowy podest bez maty antypoślizgowej. Napiszcie wprost, co się dzieje, gdy warunek nie jest spełniony: skład wykonuje wersję bez akrobatyki, bez obniżenia honorarium. Zapis o wersji zapasowej działa lepiej niż groźba odwołania, bo daje organizatorowi wyjście, a wam chroni ludzi.

Dźwięk bez ogólnika "dobre nagłośnienie"

Przymiotniki w riderze nie znaczą nic, bo każdy realizator rozumie je inaczej. Zamiast tego opiszcie drogę sygnału. Przykład, który wystarcza w dziewięciu na dziesięć przypadków: sygnał stereo z naszego telefonu lub laptopa, wejście mini jack 3,5 mm albo DI box z przewodem, plus kopia utworu na pendrive w formacie mp3 i wav, przekazana realizatorowi przed próbą. Dopiszcie, kto odpala utwór i na jaki znak: osoba z naszego składu przy stanowisku realizatora albo realizator na sygnał ręką.

Odsłuch to punkt, który grupy taneczne pomijają najczęściej, a bez niego tancerze na dużej scenie plenerowej słyszą muzykę z opóźnieniem odbitą od budynków i rozjeżdżają się z rytmem. Wystarczy jeden monitor skierowany w stronę składu albo dwa przy szerokiej scenie. Napiszcie to jednym zdaniem i oznaczcie jako wymaganie konieczne, nie preferowane.

Podział na wymagania konieczne i preferowane ratuje negocjacje

Rider bez tego podziału jest odbierany jako lista życzeń i ląduje w koszu. Rider z podziałem czyta się jak dokument do odhaczenia. Konieczne to te punkty, bez których występ się nie odbywa albo odbywa w wersji okrojonej: wymiar i stan podłogi, wysokość, odsłuch, zamykana garderoba, okno na próbę. Preferowane to komfort, który zwiększa jakość, ale nie blokuje wejścia na scenę: woda dla składu, miejsce parkingowe przy wejściu technicznym, światło o konkretnej barwie, ciepły posiłek przy występie dłuższym niż pięć godzin.

Ten sam podział zamienia rozmowę "u nas tak się nie da" w konkretne ustalenie. Jeżeli sala nie ma 7 metrów wysokości, wiadomo od razu, że schodzicie na wersję bez podnoszeń, a nie że odwołujecie występ dwa dni przed terminem. Organizator, który dostaje taki dokument razem z ofertą, zwykle przestaje porównywać oferty wyłącznie ceną, bo widzi, że rozmawia z kimś, kto występował wcześniej na obiekcie podobnym do jego.

Kiedy wysłać rider, żeby coś zmienił

Rider wysłany po podpisaniu umowy jest informacją. Rider wysłany razem z ofertą jest narzędziem. Druga kolejność jest lepsza dla obu stron: organizator od razu sprawdza, czy jego sala spełnia warunki, i albo potwierdza, albo proponuje inne miejsce w programie. Dopiszcie w mailu jedno zdanie: proszę o potwierdzenie punktów oznaczonych jako konieczne, wtedy rezerwujemy termin. To zamienia dokument w pytanie, na które łatwo odpowiedzieć.

Formalnie rider staje się załącznikiem do umowy i to w umowie zapisuje się, co się dzieje, gdy warunek nie jest spełniony. Umowa o dzieło czy zlecenia, termin, miejsce, honorarium, kto zgłasza utwory do organizacji zbiorowego zarządzania i kto odpowiada za bezpieczeństwo na scenie: te rzeczy zostają w umowie, a rider opisuje wyłącznie warunki techniczne. Rozdzielenie tych dwóch dokumentów sprawia, że możecie wysyłać rider każdemu, kto pyta o występ, bez ujawniania warunków finansowych.

Gdzie trzymać rider, żeby organizator go znalazł sam

Najlepiej w dwóch miejscach naraz: jako plik PDF do pobrania i jako stały link, który podajecie w każdym mailu. Grupa, która ma własną stronę internetową, wrzuca rider jako załącznik przy zakładce z ofertą występów i podaje do niego bezpośredni link w korespondencji. To wystarcza, dopóki odzywają się ludzie, którzy już was znają.

Drugie miejsce jest ważniejsze, gdy piszą organizatorzy, którzy dopiero szukają zespołu. Dobrze, żeby skład, formaty występów, zasięg dojazdu i warunki techniczne były widoczne publicznie, na stronie klubu, w mediach społecznościowych albo w materiałach dla domu kultury i urzędu gminy. Organizator, który zna te warunki przed pierwszym kontaktem, od razu podaje wymiar sali i godzinę, a rozmowa zaczyna się od konkretów. Jak wyglądają różne drogi do występów, opisaliśmy w poradnikach.

Najczęstsze błędy w riderach grup tanecznych

Pierwszy to przepisanie ridera zespołu muzycznego. Input lista z ośmioma kanałami, mikrofony dynamiczne i wymagania konsolety wyglądają profesjonalnie, ale realizator widzi, że dokument nie dotyczy tego, co ma się wydarzyć, i przestaje go czytać. Drugi to brak liczb: "odpowiednio duża scena" nikomu nic nie mówi, a "minimum 7 na 7 metrów wolnej podłogi" można zmierzyć. Trzeci to rider na pięć stron, w którym warunek krytyczny stoi na czwartej. Cztery sekcje i jedna strona są skuteczniejsze niż kompletny opis wszystkiego.

Czwarty błąd jest organizacyjny: rider bez kontaktu technicznego. Podajcie imię, nazwisko i numer osoby z waszej strony, która rozmawia z realizatorem dźwięku, i poproście o to samo od organizatora. Jeden telefon dzień przed występem załatwia więcej niż trzy maile. Skąd w ogóle biorą się propozycje występów, w których jest sala, termin i budżet, a nie samo pytanie o cenę, zestawiliśmy w tekście o źródłach zleceń dla artystów. Jeżeli występujecie na meczach i imprezach firmowych, sprawdźcie też, czego oczekuje od was druga strona, na stronie o agencjach artystycznych i zamawianiu artystów wprost.